Salamat, Ilocandia. Agbiag ka!
‘Di pa man ako pinapanganak, naririto ka na
Alam kong ilang umaga ang ‘yong hinintay upang masilayan kita
Kaya naman tiniis ko ang pamimintig at pangangawit ng mga paa, maabot ka lang.
Gaano man kainit ang sikat ng araw, nagpakababad sa ilalim nito, maging parte ka lang ng aking remembrans.
‘Di ko man inabot ang malilikot na isdang nagpapasaya sa iyong dagat, nag-iwan naman sila ng kabigha-bighaning ala-ala
Bukas, makalawa, ako rin ay magiging parte na lamang ng nakaraan… tulad mo. Ang hamon ngayon sa akin ay, gumawa ng sariling kasaysayan.
Sumadya ako sa Luneta upang kumustahin ito. Nabigong mabighani, uuwi na dapat na sawi. Mabuti na lang at nakita ko ang munting bulaklak na ito. Kahit papaano’y lungkot at pagod ay napawi.
